Neste punto observamos a canle principal de drenaxe da antiga Lagoa de Antela, construída en 1959. Grazas a ela mantéñense secos os 40 quilómetros cadrados que outrora ocupaba a lagoa. A profundidade daquela masa de auga era moi baixa —entre un e dous metros— e variaba considerablemente segundo a época do ano.
Ao continuar pola pista que discorre paralela á canle, aparecen a ambos lados diversos ocos mineiros abandonados que, co paso do tempo, foron renaturalizándose. Hoxe semellan auténticos lagos naturais e acollen unha elevada biodiversidade. Constitúen un refuxio para numerosas aves, como os lavancos reais, as cercetas comúns, os pernileiros, as garzas reais, as garzas da noite, as cegoñas, as avefrías e os sisóns pequenos. Tamén é frecuente atopar unha gran variedade de anfibios e réptiles. En canto á flora, destacan as espadanas, os lirios e os xuncos.
O proceso de renaturalización foi completamente espontáneo nalgúns destes espazos, mentres que noutros se realizaron intervencións puntuais para facilitalo.
