A primeira referencia á cerámica en Niñodaguia remóntase á construción do mosteiro de Santa María de Xunqueira de Españedo no século XII. Na súa construción empregáronse ladrillos fabricados en Niñodaguia. É probable que as súas orixes sexan anteriores, xa que hai moi poucos xacementos de arxila na zona e os produtos cerámicos eran de gran importancia. Documentos do século XVII rexistran preitos que involucran a oleiros de Niñodaguia, o que indica que o oficio continuou a desenvolver.
A arxila desta cerámica extráese do "Monte do Barro", na zona de Veigachá, a uns dous quilómetros ao leste da vila de Niñodaguia. Esta zona está rechea por depósitos sedimentarios que encheron a conca de Maceda desde hai aproximadamente 23 millóns de anos ata a actualidade. Estes sedimentos conteñen capas de caolín de distinta pureza, que se empregan nesta cerámica.
Trátase de cerámica cotiá, ligada á vida rural, caracterizada pola súa cor amarela, lixeireza e o son distintivo que lle confire a pureza do caolín utilizado na súa produción.
A principios do século XX, a chegada de oleiros da zona do Rosal, na comarca do Baixo Miño, introduciu o “bruñido” e outras técnicas descoñecidas nesta zona.
A principios da década de 1970, a produción de cerámica en Niñodeaguia experimentou un auxe, con máis de 30 familias traballando con arxila na vila. Naquel momento, os fornos comunais empregados durante séculos caeron en desuso e comezaron a construírse fornos en cada fogar.
Arredor de 1990, a cerámica decorativa comezou a gañar popularidade a medida que a cerámica de uso cotián diminuía en demanda coa chegada de plásticos e metais accesibles.
Na actualidade, o Museo da Olería de Niñodeaguia ofrece unha visión completa de todos os aspectos desta tradición oleira.
